mabhot.persianblog.com

هوالرئوف

روزها و ساعت ها و ثا نیه ها بی سرو صدا بدون لحظه ای درنگ از پس هم می آیند و می روند.و این چنین دفتر زندگی از ورق خوردن آنها رو به سوی پایان گام بر می دارد.

شاید ورق خوردن دفتر روزهای زندگی چنگی به دل نزنه

 اما پایا نیست بر درد جانکاهی که با رفتن تو آغاز شد.

برایت دفتری از ناگفته ها می نویسم. از هزار و زیاد رنج و بغض

از حال خودم که تو از آن خبری داری و من از حال تو بی خبر.

دل من امروز به دریا زد و رفت            پشت پا به رسم دریا زد و رفت

پاشنه فردا رو رو کشید و رفت             آستین همت رو بالا زد و رفت

یه دفعه بچه شود و تنگ غروب            سنگ توی شیشه فردا زد و رفت

حیوونی تازگی آدم شده بود                  تو سرش هوای حوا  بود و رفت

                                                                                                  مرحوم ناصر عبدالهی

تا به حال نوشته بودم؟
به گمانم نه به گمانم آری
بازهم مینویسم که :
مرا از تو گریزی نیست
می خواهمت هنوز؟
گاه چنان آشفته و گنگ میشوم که تردید در باورهایم ریشه می دواند
اما باز هم در آخرین لحظه ها تکرار میکنم که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند
می خواهمت هنوز حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند

هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشه هایم بشوید
و اینها برای یک عمر سرخوش بودن و شیدایی کردن کافیست

به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که:

""            دلتنگت شده ام به همین سادگی""

 و همواره این گونه است که عشق ژرفای خود را تا لحظه جدایی در نمی یابد

                                                                                خلیل جبران

باور کنید نمی توام او را و همه آنچه را او در پریشانی نگاه پریشانش برای من و بالاتر از من برای قلب دیوانه پرست من داشت را فراموش کنم.

اکنون رهگذر به انتهای کوچه رسیده بود و خیره در چشمان کوچه آرام ایستاده بود. رهگذر اما دید کوچه بن بست است،  در دل چرایش اما پاسخی نداشت.

صدایی او را خواند. بید مجنون جاده را نشان داد. بید مجنون و کوچه از جاده و زیبایی هایش برای او گفتند و گفتند و به خواب رفتند. رهگذر اما همچنان مبهوت ایستاده و ساکت بود و غرق تماشای کوچه. او فقط به عشق این کوچه پا در رکاب سفر گذاشته بود.

جاده دوباره او را خواند اما او رو برنگرداند، نشت پشت به جاده و خیره شد.

او به انتهای سفرش رسیده بود.

Did I disappoint you or let you down?
Should I be feeling guilty or let the judges frown?
'Cause I saw the end before we'd begun,
Yes I saw you were blinded and I knew I had won.
So I took what's mine by eternal right.
Took your soul out into the night.
It may be over but it won't stop there,
I am here for you if you'd only care.
You touched my heart you touched my soul.
You changed my life and all my goals.
And love is blind and that I knew when,
My heart was blinded by you.
I've kissed your lips and held your head.
Shared your dreams and shared your bed.
I know you well, I know your smell.
I've been addicted to you.

Goodbye my love.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

I am a dreamer but when I wake,
You can't break my spirit - it's my dreams you take.
And as you move on, remember me,
Remember us and all we used to be
I've seen you cry, I've seen you smile.
I've watched you sleeping for a while.
I'd be the father of your child.
I'd spend a lifetime with you.
I know your fears and you know mine.
We've had our doubts but now we're fine,
And I love you, I swear that's true.
I cannot live without you.

Goodbye my love.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.

And I still hold your hand in mine.
In mine when I'm asleep.
And I will bear my soul in time,
When I'm kneeling at your feet.
Goodbye my love.
Goodbye my friend.
You have been the one.
You have been the one for me.
I'm so hollow, baby, I'm so hollow.
I'm so, I'm so, I'm so hollow.

james_blunt

مي دوني سايه از كجا مياد؟

سايه يعني نبود نور. يعني عدم. و وقتي توي اين دنياي پر سايه بوي متعفن دو رويي چاپلوسي دروغگويي اين سياهي ها  همه جا رو فرشِ   بيهوده نيست اگر احساس كني:

تو يك بازنده اي

از نگفته‌ها، از نسروده‌ها پُرَم; از انديشه‌هاي ِ ناشناخته و اشعاري که بدان‌ها نينديشيده‌ام.

 عقده‌ي ِ اشک ِ من درد ِ پُري، درد ِ سرشاري‌ست.

 و باقي‌ي ِ ناگفته‌ها سکوت نيست، ناله‌ئي‌ست

انديشه هاي من

چون برگ هاي پاييزي هستند

كه بر آنها گام مي گذارم

و هر لحظه با آنها

خدا حافظي مي كنم

پاييز وزندگي

از صداي انگشت باران كه نرم به پنجره مي كوبيد بيدارشدم

اتاق سرد بود و پنجره خيس اشك

وتمام من محاط بود در آتش گرماي آرزويي غريب

ايستادم.  خواهش را جواب كردم و در برويش كوفتم

و به فرياد هاي جگرخراش وهم گوش خراشِِ تمنا پاسخ هيس دادم

دوست دارم تمام برگ هاي زندگي را هم رنگ زرد بزنم

             "   پاييز پادشاه فصل ها "

من تمنا کردم
       که تو با من باشی
       تو به من گفتی
       هرگز هرگز
      پاسخی سخت و درشت
      و مراغصه این هرگز کشت

مصدق

نياز

جوانك ايستاده بود و به شب كه اندامش از احوال جهان سياه بود مي نگريست.اكنون همه چيز به نظرش تنگ و كوچك جلوه مي كرد. سردش بود. گرسنه بود. تنها بود. قبلا همه وقت وپولش را صرف برآوردن اين مهملات كرده بود ولي زخم كاريش، درد كهنه اش بازم مثل هميشه و هميشه  باهاش بود و امشب بيشتر تير مي كشيد. سالها فقط لاشه اش را از اين سوراخ به سوراخ ديگر كشانده بود و انتظار روزهاي بهتري را نداشت. آسمان ايستاده بود سرما زوزه مي كشيد و سياهي عربده ي پيروزي. همچنان رجاله ها در هم مي لوليدند. همه اشان صائيده شده بودند هر چه بشتر گذشته بود بيشتر چنگالشان را در شكم زندگي فرو كرده بودند و بر ترس و وسواس وحرص خود افزوده بودند. زير لب تكرار كرد اين اتفاق بايد بيافتد........ اكنون كه صبح شده بود رهگذران شاهد بودند كه جوانك نه سردش هست نه گرسنه ست و نه به همدم نياز دارد و زخمش هم خوب شده است او ديشب آخرين سكه اش را سيانور خريده بود .

¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ توسط شا هين فرقان

امید وفا

خاطرات

لوح گور

      شاخه ها را از ریشه جدایی نبود

      و باد سخن چین

      با برگ ها رازی چنان نگفت

      که بشاید

در بهشت آرزو ره يافتن         هر نفس شهدي به ساغر داشتن

روز در انواع نعمت ها و ناز     شب بتي چون ماه در بر داشتن

شامگاه چو ماه رويا آفرين        ناز بر افلاك واختر داشتن

حشمت و جاه سليمان يافتن     شوكت وفر سكندر داشتن

تا ابد در اوج قدت زيستن       ملك هستي را مسخر داشتن

                   بر تو ارزاني باد كه ما را آرزو بود

                    لذت يك لحظه مادر داشتن    

يكبار ديگر

 من رشته ها را پنبه كردم

در خود فرو رفتم به خود باز آمدم باز

ديدم در آنجايي كه بودم ايستاده ام

خوابم؟

بيدارم؟

گورستان خواهم رفت

و تنها
چرا که
به راست‌ْراهي‌ي ِ کدامين هم‌سفر اطمينان مي‌توان داشت؟

                      تلخي‌ي ِ اين اعتراف

 چه سوزاننده است

 که مردي گشن و خشم‌آگين
در پس ِ ديوارهاي ِ سنگي‌ي ِ حماسه‌هاي ِ پُرطبل‌اش
دردناک و تب‌آلود از پاي درآمده است

خفقان

نجاتم بده

دو قلب

رفتن

جنون و تهوع

من وتو

مرگ

چه فرقي مي كند كي؟

چه فرقي مي كند چگونه؟

زيستنم را بنگر ايستاده با مشت

¤ نوشته شده در ساعت ٢:٠٧ ‎ق.ظ توسط شا هين فرقان

سرود تو

خنك آن قمار بازي كه بباخت هر چه بودش

                                                         ونماند هيچش الا هوس قمار ديگر

                                                                                                                       مولانا

¤ نوشته شده در ساعت ٢:٠٦ ‎ق.ظ توسط شا هين فرقان

بهار

کنار ِ بهار به هر برگ سوگند خوردم

وقتي تمام زندگيت را فرياد سكوت سر داده باشي درونت، روحت زخمي از نعره هايي مي شود كه هيچگاه راهي به بيرون نيافته اند.

(( كنار قبر انتظار چه بيهوده است)).

شب از نيمه گذشته، سكوتي هولناك همه چيز را مكيده، مي خواهم دست به دعا بردارم از خدا طلب دو بال دارم براي پرواز و رفتن از زمين و وا نهادن هر انچه در اوست از پوچي اش از بيهوده بودنش، از دورنگي هايش، از سيا ه بودنش، از گنگي و تكرار مكرراتش آزرده ام، خسته ام، مبهوتم. 

¤ نوشته شده در ساعت ۳:٠٦ ‎ق.ظ توسط شا هين فرقان

جهان زشت

مبارزه

                  من زنده‌گي‌ام را خواب مي‌بينم

              من روياهاي‌ام را زنده‌گي مي‌کنم 

              من حقيقت را زنده‌گي مي‌کنم.